ในบ้านมีญาติคนหนึ่ง สามารถพูดได้ว่าเป็นรุ่นที่หนึ่งของเซินเจิ้น ในปี 2000 เธอและสามีเดินทางลงใต้ไปเซินเจิ้น ตอนนั้นเซินเจิ้นเต็มไปด้วยโอกาส พวกเขาใช้ความขยันและความคล่องแคล่วในการจับจังหวะของยุคสมัย จากการรับจ้างรายวันและวิ่งหาอุปกรณ์ก่อสร้างสะสมเงินก้อนแรก

ต่อมา ภรรยาเปิดร้าน สามีทำธุรกิจด้านอสังหาริมทรัพย์ และก่อนที่ราคาบ้านจะพุ่งสูง เขาซื้อบ้านในเขตหลักของเซินเจิ้นและอาคารเล็กที่มีสิทธิ์เช่าได้ทั้งชั้นด้วยเงินสด เชื่อมต่อกันเป็นเวลากว่าสิบปี สินทรัพย์ของเธอมีมูลค่าหลายสิบล้าน เป็นชนชั้นกลางที่ประสบความสำเร็จและมีอิสระทางการเงิน
เดิมทีเธอสามารถดำเนินชีวิตแบบน่าเบื่อด้วยการเล่นไพ่และเก็บค่าเช่า แต่เมื่อว่าง เธอกลับรู้สึกใจลอย การเล่นไพ่กลายเป็นนิสัย และเธอได้รู้จักกลุ่มเพื่อนเล่นไพ่ที่มีความคิดต่างกัน ในช่วงที่บ้าคลั่งที่สุด เธออาจเสียเงินหลายแสนในหนึ่งเดือน เพื่อนเหล่านี้ยังชักชวนให้เธอลงทุน ซื้อที่ดิน บอกว่าสามารถทำกำไรเป็นสองเท่าได้ง่ายๆ เธอหลงเชื่อคำสัญญาผลตอบแทนสูง ลืมไปว่าการทำงานหนักไม่ใช่เรื่องง่าย ถูกหลอกซ้ำแล้วซ้ำเล่า เงินออมก็หมดไปอย่างรวดเร็ว
เธอไม่ยอมแพ้ เริ่มขายบ้านเพื่อหวังคืนทุน ยิ่งลงทุนก็ยิ่งขาดทุน กลายเป็นวงจรอุบาทว์ สุดท้ายสิ่งที่ทำให้เธอพังทลายคือการลงทุนใน鼎益丰 — เธอจำนองบ้านที่เหลืออยู่และกู้เงินหลายล้านบาทเพื่อลงทุน สุดท้ายโครงการล้มเหลว ทุนหมดตัว บ้านถูกขายทอดตลาดในราคาครึ่งหนึ่งของตอนซื้อ ยังไม่พอใช้หนี้ ผลงานจากการทำงานหนักหลายสิบปีก็พังทลาย
สิ่งที่น่ากังวลที่สุดคือ ลูกที่เพิ่งจบการศึกษา ซึ่งควรจะเลือกเส้นทางชีวิตได้อย่างสบาย กลับกลายเป็น “ลูกหลานชนชั้นกลางที่รวยน้อย” ในชั่วข้ามคืน เขาไม่มีความกระปรี้กระเปร่าของวัยหนุ่มสาวอีกต่อไป ไม่รู้ว่าตอนนี้ยังมีอนาคตอยู่หรือไม่
เซินเจิ้นเป็นพยานให้กับการเติบโตและความผิดหวัง มันให้โอกาสคนขยันในการพลิกชะตา แต่ก็เป็นหลุมพรางสำหรับคนโลภ
ในสังคมโดยรวม ชนชั้นกลางคือฝูงแพะ ฝูงแพะทั้งสังคมล้วนถูกทอด้วยขนแพะที่ได้จากแพะเอง ดังนั้น การปกป้องแพะจึงเป็นไปไม่ได้
เรื่องราวของญาติคนนี้เป็นเครื่องยืนยันว่า ความอิสระทางการเงินไม่ใช่จุดหมายปลายทาง การรักษาจิตใจให้ตรงกับตัวเองคือความยากที่สุดในการฝึกฝน และความล้มเหลวในชีวิตสุดท้ายมักจะต้องจ่ายโดยคนที่ใกล้ชิดที่สุด